Natuurlijk kom ik bij u als u dat graag wilt en als het niet anders kan. Ik zal dan netjes anderhalve meter afstand houden en u ook niet de hand schudden. Maar het praat voor velen van u makkelijker dan via de telefoon of via Skype. Natuurlijk kunnen we dat ook doen. Ik ben telefonisch bereikbaar.

Lieve mensen,


Vanaf 1 april werk ik als ambulant predikant in uw midden. Ik ben aangesteld voor 2 dagen in de week voor pastoraat en kerkdiensten vanuit en in de Oude Kerk.


Het zijn rare omstandigheden om te beginnen. Ik kan niet onbevangen bij iedereen op bezoek. In Amsterdam werk ik deze maand nog in 2 zorgcentra, waar op beide plaatsen mensen met corona zijn. Niet dat ik er zoveel opzoek (en dan natuurlijk altijd met beschermende kleding en maskers), maar je weet maar nooit. Het zou fijn zijn als we konden ontdekken of ik de ziekte al gehad heb, of ik antistoffen heb, maar zover is het nog niet.




We kunnen elkaar nu alleen op een afstandje leren kennen en daarom zal ik maar meteen iets over mezelf vertellen: ik ben 55 jaar, woon in Amstelveen samen met mijn man Fred Tuinder. We zijn sinds 1991 samen en we hebben 2 kinderen van 21 en 18 die beiden heel kort geleden op kamers zijn gegaan. Ik fiets graag, dus wie weet zult u me nog eens zien rondrijden. Als we weer “vrij” zijn, zal dat ook een makkelijke manier zijn om elkaar even aan te schieten voor een praatje.


Hoewel mijn vader van de Maasdijk kwam, heb ik zelf nooit in het Westland gewoond of gewerkt. Ik heb er natuurlijk veel over gehoord en ik hoop dat we een goede tijd samen hebben. Ik blijf in principe tot de beroepingscommissie iemand gevonden heeft die uw toekomstige predikant zal worden.


In Amsterdam ben ik al sinds 1985 betrokken bij de Keizersgrachtkerk. Daar wordt komende zondag, met Pasen de onderstaande tekst uit Italië (oorspronkelijk dan, want we hebben ‘m een beetje veranderd) gelezen. Ik geef het u graag mee, als klein teken van hoop. Laten we de moed niet verliezen: alles gaat voorbij, ook deze crisis.

Het ga u goed en graag tot ziens!


Ds. Sietske van der Hoek

Straat van Gibraltar 57

1183 GV Amstelveen

020-4704021/ 06-23741921



Gedicht in tijden van corona, oorspronkelijk van Irene Vella uit Italië

Het was maart 2020, straten waren leeg,

winkels waren dicht en mensen bleven thuis

De lente wist van niets

En bloemen bleven opkomen en opengaan

En de zon bleef stralen

En de zwaluwen keerden terug

En de hemel kleurde rood en blauw

’s Ochtends werd het brooddeeg gekneed

en de tulbanden in de oven geschoven

Het werd steeds later donker

en ’s ochtends kwam het licht vroeg binnen

door de op een kier staande ramen


Het was maart 2020, jongeren studeerden online

En ‘s middags wachtte zoals gebruikelijk het kaartspel

Het was het jaar waarin je alleen naar buiten mocht om boodschappen te doen

Al gauw ging alles dicht

Ook de kantoren

Het leger begon alle uitgangen en landsgrenzen te bewaken

Want er was niet genoeg plek voor iedereen in de ziekenhuizen

En mensen werden ziek

Maar de lente wist van niets en de scheuten bleven uitlopen


Het was maart 2020 dat iedereen verplicht in quarantaine werd geplaatst

Opa’s en oma’s, families en ook jongeren

Toen werd het echt angstig

En alle dagen leken op elkaar

Maar de lente wist van niets en de rozen bloeiden opnieuw


Mensen herontdekten het genot om samen te eten

Om te schrijven en de verbeelding de vrije loop te laten

Om te lezen en je te laten meeslepen door de fantasie

Er waren er die een nieuwe taal leerden

die begrepen wat het is om echt met volle aandacht lief te hebben

die stopten met het voor lief nemen van de onwetendheid

die het kantoor sloten en een eethuisje openden met slechts acht couverts

die de verloofde verlieten

om de liefde voor hun beste vriend van de daken te schreeuwen

Er waren er die dokter werden

om ieder te kunnen helpen die hen nodig zou kunnen hebben


Het was het jaar waarin men het belang van aandacht inzag

en van oprechte genegenheid

Het jaar waarin de wereld leek stil te staan

En waarin de economie te gronde ging

Maar de lente wist van niets en de bloemen maakten plaats voor vruchten


En toen kwam de dag van de bevrijding

We zaten voor de televisie en de premier vertelde live op alle media

dat de noodtoestand ten einde was

En dat het virus had verloren

Dat alle mensen samen hadden gewonnen

En toen gingen we de straat op

Met tranen in onze ogen

Zonder mondkapjes en handschoenen

onze buurman omhelzend

alsof het onze broer was

Eindelijk konden we pasgeboren kleinkinderen knuffelen

En ook mensen met dementie namen deel aan de feestvreugde

Net als gevangenen en daklozen en vluchtelingen

Mensen in rolstoelen

En dokters en verzorgenden

En schoonmakers en bazen

En dat was het moment dat de zomer aanbrak

omdat de lente het niet wist

en was doorgegaan om er te zijn

Ondanks alles

Ondanks het virus

Ondanks de angst

Ondanks de dood

Omdat de lente van niets wist

En iedereen leerde

Wat de kracht van het leven is